donderdag 4 mei 2017

De stilte voorbij...

Een tijdlang was het stil op mijn blog.
Niet in mijn hoofd, en niet in mijn tuin en ook niet in mijn naaiatelier.

Stil, omdat de wereld even op zijn kop stond.
Stil, omdat ik niet meer wist wat ik moest.
Stil, omdat ik de situatie niet in woorden kon vatten en niet wist wat ik zeggen moest.
Stress, h e e l  v e e l  stresssssss.....

De grond werd eind maart onder onze voeten vandaan geslagen.
De zekerheid van werk en inkomen bleek onzeker en opeens was alles wat altijd zeker was,  plotseling onzeker. Natuurlijk is het alleen maar werk en natuurlijk zijn er ergere dingen op de wereld maar leuk....? Nee dat was het zeker niet. Dagen en wekenlang vloeiden er tranen. Tranen van loeihard werken en geen waardering voor de inzet. Tranen van verdriet van heel abrupt gewoon niet meer verder mogen. Tranen van ongeloof, tranen van verdriet. Tranen om alles wat niet meer is en nooit meer komen zal.

Langzaam maar zeker, komen er voorzichtige lichtpuntjes en moeten we knokken, beide, want wij zijn natuurlijk ook de jongste niet meer. Op zoek naar ander werk en naar een nieuwe uitdaging. Positief blijven!
Elke dag weer. Niet alleen voor onszelf, maar zeker voor onze zoon. Ook hij kreeg hierdoor een flinke duw, en dat was ook voor hem heel moeilijk en nog steeds. Het besef dat alles elke dag opnieuw ineens helemaal anders kan zijn. De angst, de onzekerheid, de grond die onder voeten vandaan schiet, nee het doet hem echt geen goed. En dat is misschien nog wel het moeilijkste aan het hele verhaal, dat hij het er zo moeilijk heeft. Hij is ook nog maar klein, hij is 9 en dan is die mooie grote mensen wereld toch echt opeens een boze grote mensen wereld en waarop kan je dan vertrouwen?

Ik moet mezelf dwingen positief te blijven en te zoeken naar de mooie dingen van het leven. Van de eekhoorn, die in de vroege ochtend van het vergeten vogelvoer komt snoepen. Van een boom die bloeit, van een tulp die ondanks de kou toch weer zijn kopje in de lucht steekt. Van de zon die schijnt op de dag dat mijn oudste zoon 18 zou zijn geworden, als hij had mogen blijven leven. De zaadjes die opkomen in de moestuin, de tomatenplanten die groeien als kool..

De moestuin wordt door ons in ere hersteld. Dat is tegen alle plannen in toch maar besloten. Ik had nog heel veel zaadjes en dus besloten we dat, gezien het feit dat er geen werk is en er flink gehakt en gezaagd moeten worden in de uitgaven, toch maar de oude en de nieuwe moestuin beide in gebruik nemen. Alles wat opkomt en te eten is, is meegenomen. Ik zaai me een slag in de rondte :) De tafel in de woonkamer lijkt wel een oerwoud, maar dat mag de pret niet drukken. Daar staan plantjes die echt niet voor IJsheiligen de grond in mogen en dus blijven ze nog even binnen. Verder besparen we daar waar we kunnen en ook de CV blijft uit, en de houtkachel aan, want oei wat is het nog koud. Het boodschappenbudget naar EUR50 voor ons 3-en en we hopen maar dat dat gaat lukken. Inspiratie om dat te doen slagen haal ik bij de Mijmeringen van Annemiek, en ook bij Aad-actief, google maar eens dan vind je het wel.

De meivakantie was bijzonder omdat we anders altijd aan het werk zijn. Tuurlijk er was geen verre vakantie, nee, er was überhaupt geen vakantie. Tegen alle plannen van: Italië, Frankrijk en Toscane en Zeeland en Limburg in, bleven we thuis en dat was goed, want ik had ook niet weg willen/kunnen gaan. Ik kamp met paniekaanvallen en andere dingetjes sinds dit alles gebeurd is waarmee ik je verder niet zal vermoeien, maar dan is de eigen omgeving wel zo fijn.
Zoon kampeerde in de hal bij ons huis, samen met een vriendje. Ze bouwden er een hut, wat de slaaptent werd. Ze aten er aan een tafeltje, gezellig samen op de camping :) overdag wat kleine uitjes en wandelingen en fietstochtjes, dat was leuk. De leukste dingen kosten gelukkig weinig geld. Het grootste plezier zit in het samen zijn, samen tijd doorbrengen en samen leuke dingen doen. Samen rustig een spelletje doen, ach je kent het wel. Ik denk dat dat de meest onbetaalbare dingen zijn en ik hoop dat onze zoon zich dat later nog herinnert. Dat zet je ook meteen aan het denken, want hoe gaan we verder? Hoe?